Het werk van een ‘superherkenner’

‘Mensen kijken’, heerlijk is het. In de trein subtiel naar je medereizigers loeren of een groepje toeristen net iets langer nakijken, wanneer ze verloren nog een rondje lopen met een reisgids in de handen. We doen het als hobby of als tijdverdrijf. Er zijn echter mensen die dit niet voor de lol doen, maar voor hun werk. Zij gebruiken hun observationele skills om potentiële herrieschoppers in de gaten te houden of om een lang gezochte crimineel in een menigte te herkennen. Deze mensen staan beter bekend als ‘profilers’ en ‘super recognisers’. In dit artikel wordt kort weergegeven wat deze bijzondere personen doen en welke problemen van hun werk naar voren komen in onze hedendaagse technische samenleving.

Door: Jill Stigter

Het vermogen om afwijkend of problematisch gedrag te herkennen tijdens evenementen of op drukbezochte plaatsen wordt predictive profiling genoemd. Dit is een methodiek die ontwikkeld is in Israël om criminele of terroristische activiteiten te stoppen of te voorkomen (Bouma, 2016). De laatste jaren worden profilers steeds vaker ingezet met het oog op de verschillende aanslagen die onder andere zijn gepleegd in Londen, Parijs en Barcelona (Brummelman, 2015; Van Ijzendoorn, 2017; Misérus, 2017). Profilers zoeken echter niet alleen naar potentiële terroristen, ze kijken naar al het afwijkend gedrag dat mensen vertonen. Dat kan gaan om een zakkenroller die te dicht langs een rij mensen loopt of een groepje jongens die uit lijken te zijn op een vechtpartij. Een probleem hierbij  is dat menselijk gedrag zich erg moeilijk laat voorspellen. Er bestaat daarom altijd een kans dat de profilers ernaast zitten met hun inschattingen (Bouma, 2016)

Naast de profilers die een oogje in het zeil houden voor een persoon met criminele intenties, zit in Londen een politie-eenheid die gezochte verdachten in één oogopslag kunnen herkennen. Deze personen worden ook wel superherkenners genoemd (Van Hal, 2015). Er wordt al sinds 1970 onderzoek gedaan naar het vermogen van mensen om gezichten te herkennen. Bij deze onderzoeken lag echter de focus op prosopagnosie, ofwel: gezichtsblindheid. In 2009 introduceerde Russell (2009) de term ‘super recognisers’ in zijn onderzoek naar mensen die bovengemiddeld scoren op een herkenningstest. De proefpersonen werden onder andere onderworpen aan een test waar ze bekende personen moesten identificeren aan de hand van foto’s die gemaakt waren in hun kindertijd voordat ze beroemd werden.

Superherkenners kunnen iemand identificeren door alleen al naar de achterkant van het hoofd te kijken en dat is iets wat nog geen één computer heeft weten te bereiken.

In de politie-eenheid van New Scotland Yard lopen nu meer dan honderd agenten rond die bovengemiddeld scoren op de standaardtesten naar het herkennen en onthouden van gezichten (Van Hal, 2015; Radden Keefe, 2016). Toch werd deze eenheid tot 2011 niet heel serieus genomen. Pas na de rellen van Londen in 2011 kreeg de eenheid meer aanzien doordat deze meer dan honderd personen konden herkennen op wazige camerabeelden, terwijl de gezichtsherkenningssoftware er maar één kon identificeren (Van Hal, 2015). Nu werkt het hoofd van de eenheid samen met psycholoog Josh Davis om de eenheid uit te breiden met meer agenten die deze speciale gave bezitten (Radden Keefe, 2016).

Een vraag die in dit technologische tijdperk opkomt is natuurlijk: Wat is betrouwbaarder? Een super recogniser of de gezichtsherkenningssoftware? De databank van Facebook heeft een gezichtsherkenning algoritme ontwikkeld, die bijna beter werk levert dan die van de FBI (Van Hal, 2015; Radden Keefe, 2016). Toch blijven leden van de eenheid in Londen sceptisch over het gebruik van deze software. De foto’s op Facebook zijn immers vaak van hoge kwaliteit, waardoor er onder ideale omstandigheden een gezicht kan worden geïdentificeerd (Radden Keefe, 2016). Daarentegen kunnen superherkenners iemand identificeren door alleen al naar de achterkant van het hoofd te kijken en dat is iets wat nog geen één computer heeft weten te bereiken. Naar mijn idee kan de een niet zonder de ander. Technologie is nodig om de gezichten vast te leggen en het kan daarnaast al een goede voorselectie maken van de beelden. De superherkenners spelen dan voornamelijk in het eindstadium een grote rol en kunnen daarbij de fouten eruit filteren. Een ideale samenwerking of zoals Radden Keefe (2016) het mooi verwoordde “the ultimate centaur strategy”.

Wil je weten hoe goed jij bent in het herkennen van gezichten? Doe de test hier!

Literatuur:

Bouma, K. (2016, 4 augustus). Hoe herken je iemand die kwaad wil in een massa? De Volkskrant. Verkregen van https://www.volkskrant.nl

Brummelman, W. (2015, 14 november). Zes vragen over de aanslagen in Parijs. NRC Handelsblad. Verkregen van https://www.nrc.nl

Hal, G. van (2015, 16 oktober). Deze agenten vergeten nooit een gezicht. De Volkskrant. Verkregen van https://www.volkskrant.nl

Ijzendoorn, P. van (2017, 6 juni). Drie aanslagen in drie maanden: Brexitverkiezingen zijn nu terreurverkiezingen. De Volkskrant. Verkregen van https://www.volkskrant.nl

Misérus, M. (2017, 19 augustus). Barcelona zoekt troost, en een verklaring. De Volkskrant. Verkregen van https://www.volkskrant.nl

Radden Keefe, P. (2016, 22 augustus). The detectives who never forget a face. The New Yorker. Verkregen van https://www.newyorker.com

Russell, R., Duchaine, B., & Nakayama, K. (2009). Super-recognizers: People with extraordinary face recognition ability. Psychonomic Bulletin & Review, 16(2), 252-257.

Bron afbeelding:

http://www.dailymail.co.uk/sciencetech/article-3914532/Are-super-recogniser-Experts-call-people-rare-superpower-touch-say-help-solve-crimes-analyse-CCTV-footage.html

You may also like...

×